Dün

Dün kızımla dışarıda yürürken arkamızdan gelen bir grup genç (sanırım üniversite sınavı eziyetini çekmişlerdi haftasonu) durup Derin' i sevdi...Yanımızdan ayrılırlarken biz hala onların arkasından yürümeye devam ediyorduk. Bir cümle duydum..İçim cız etti! Daha 18-19 yaşında olan bir gencin ağzından "keşke çocuk olsaydım of of " dediğini duymak hüzünlendirdi beni. Bu cümleyi kurma yaşı bu kadar düştü mü? Bu çocukların daha bu yaşta yaşam karşısında bu kadar tedirgin, güvensiz olmasının çok sebebi var elbet ama kimse umut vermiyor mu bu çocuklara? Yada işin gücün, kariyer hikayelerinin iç huzur ve mutluluktan daha önemli olmadığını anlatacak bir aileleri yok mu? Kim bilir kaç kurs, kaç özel ders ve sonrasında meslek seçimiyle beyni iyice yıkanmıştır bu çocuğun...Ve daha şimdiden üniversiteden mezun olunca iş bulup bulamayacağını düşünüyordur büyük ihtimal...İşte global dünya ! Eserini kutla...Kendi pimini çeken bombalar gibi insanoğlu...Mutlu mesut kendi yıkımını hazırlıyor boş öğretilerle...Gençlerin hepsi umutsuz, neşesiz, boş gözlerle bakıyor etrafa...Hep onları eleştirmeseniz, biraz bireyselliklerini ciddiye alıp size açılmalarını sağlasanız...Sadece ne yapmaları yada yapmamaları gerektiğini söyleyip geriye çekilmeseniz...Sevgi de verseniz...Hep iş, hep para, hep gelecek demeyip anı yaşamayı öğretip, hayallerini gerçekleştirmek için gereken cesareti verseniz...Fena mı olur?