Kaygısız

Kaygısız bir çocuk olduğum günleri özlüyorum...Ellerim ceplerimde dolaştığım, tek derdimin eve biraz daha geç girmek olduğu, sokak oyunlarında yenen sandviçlerin dünyanın en lezzetli yiyecekleri olduğu, evimizin önündeki küçük ahşap iskeleden ayaklarımı denize soktuğum günleri...Mümkün olduğunca; sorumluluklar, hayat telaşı ve zorluklar izin verdikçe, şimdi bile öyle olmaya çalışıyorum...Denizden topladığım kabukların sayısı yüzleri aşmış, japon ipi atlamaktan dizleri kopan, yaz akşamları hanımeli kokan sokaklarda yeni yetme gençlik heyecanları yaşayan o çocuk iyi ki hala içimde...Ama yine de....Keşke...Mutlu çocukluk yaşayan kişilerin bunu geri gidip bir daha yaşama şansları olsaydı...Soğuk bir pınardan kana kana su içmek gibi gelirdi eminim 2000 li yılların şu günlerinde...Bugünlerde bunu düşünüyorum...Yani eğer bir kimsenin çocukluğu çok mutlu ve huzurlu geçmişse aslında hayattan aldığı en büyük zenginliğin bu olduğunu ve yaşanamadığı için pişman olunması yada üzülünmesi gereken tek konu olduğunu...Hayatın diğer bölümlerinde her toplum kendince yöntemlerle içinizdeki çocuğu söküp atmak için sistemli bir şekilde çalışmaya başlar...Bunun ilk sinyallerini daha mini mini bir bedenin ağır ödevler, sınavlar altında ezildiği ilkokulda almaya başlarsınız...Hoş şimdiki çocuklar bizler kadar bile şanslı değil ya neyse...Şimdiki minikler daha doğduklarında borçlu başlıyorlar sanki hayata...2 yaşında kreşlerde başlıyor çocuklukları çalınmaya...Önce kapalı binalara hapsedilmek, sonra sokakların öğretebileceği her tür deneyimden yoksun kalmakla başlıyor sanki kayıpları...Ne yazık...

Geçen akşam yemek yerken eşim;

-Biliyor musun Hande Bodrum' a yerleşince en çok Derin' in sokakta oyun oynayabileceğine, mahalle arkadaşlarının olabileceğine, denizle, kumla, güneşle içiçe yaşayabileceğine seviniyorum dedi... Ben de öyle...Sanırım bir aile olarak ona verebileceğimiz en güzel hediye mutlu ve özgür bir çocukluk...

Eğitime gelince; dünyada birçok uzman çocuğun aileden aldığı eğitimi daha çok önemsediğini ve uyguladığını kabul etmekte...Eğer çok okuyan, araştıran ve çocuğunuza kitap sevgisi aşılayabilmiş bir aileyseniz gerisi kendiliğinden kolayca gelecektir....

Bir de şuna inanıyorum (bazıları katılmayabilir ama deneyimlerimle sabittir) ;

İstanbul gibi büyük şehirlerde büyüyen çocuklar ellerindeki imkanlara o kadar alışıklar ve bu çeşitlilik onlar için o kadar sıradanlaşmış ki hayal kurmayı, hedef belirlemeyi, buna ulaşmayı çok da önemsemiyorlar...Oysa benim gibi küçük bir sahil kasabasında büyüyenler bilir ki, öyle yerlerde hayatı tüketmek bu kadar değersiz birşey değildir. Çeşitliliğin az olması, böyle yerlerde büyüyen çocukları araştırmaya, hayal kurmaya, dışa açılmaya ve bitmeyen bir öğrenme ve bilgi aşkına kavuşturur...Cesur olmayı herkesten daha iyi bilirler...O yüzden iyi biliyorum ki doğduğumdan beri İstanbul' da yaşamış olsaydım belki de hayatı bu kadar derinden irdeleyebilmek, hayal kurabilmek ve hayallerimi gerçekleştirebilmek gibi özelliklerim olmazdı...Çünkü bazen tüm imkanlar göz önünde olduğunda insanlarda bir rahatlık veya vurdum duymazlık, tembellik oluşur hayata karşı...O nedenle Derin' in hayatı hızlı ve değersiz bir şekilde tüketmeyi öğrenmeyecek olması beni çok sevindiriyor. Dahası yeryüzünde insanlara sunulmuş imkanları hemen tüketmemesi hayat boyu yaşama heyecanı verecek kızıma...Bunu biliyorum çünkü kendimde yaşıyorum...Onun için Bodrum sadece kendim için değil Derin' in büyüme süreci içinde çok doğru bir seçim...Beton duvarlar arasında büyümesindense Ege' nin büyülü müziği eşliğinde, denize bakarak, dokunarak, yılın 300 günü güneş görerek ve mandalin bahçelerinin kokusunu taşıyan rüzgarların şarkısına hayranlık duymayı öğrenerek büyümesini tercih ediyorum...
Böylelikle aklımda gitmekle ilgili hiçbir soru kalmamış oluyor...Zaman yaklaştıkça hesaplar bir bir yapılıp kuş gibi hafifleniyor...

Fotoğraf