Ege Sahilinde Bir Hikaye

Eylül ayı geldiğinde bu sahil kasabasını terk eder yavaş yavaş bütün turistler. O zaman bu muhteşem güzellikteki deniz incisi kasabanın bana kaldığını düşünür pek bir keyiflenirim. Denizi hala sıcak olur ve artık gümüşi bir sarı renge bürünmektedir gün batımı...Yaz boyu turistlerin cıvıltıları, çeşitliliği ve ahengiyle dolu olan sokaklar birdenbire gerçek sahiplerine, kasabanın yerlilerine ait olurlar tekrar...Pazarlar tıka basa dolu değildir artık ve sonbaharın sebze- meyveleri dökülmeye başlamıştır tezgahlara...Bahçemde güzel sofralar hazırlarım pazardan alınan bu tazeciklerle...Gündelik işlerimi yapar ve öğlenin en sıcak saatlerinde o mavi-yeşil sulara bırakırım kendimi. Akşamları dostlarla buluşur, bir kadeh şarap ve nefis yemeklerle kasabanın büründüğü yeni kimliğin keyfini çıkarırız uzayıp giden hoş sohbetlerle...Artık akşamları daha serindir. Dizlerin üzerine örtülen ince bir battaniye kitap okurken iyi gelir...Günler böyle böyle geçer...Sıra kışa, ilkbahara ve en nihayet tekrar yaza gelir. Kasabanın yeni ziyaretçileri, eski müdavimleri akın etmeye başlar...Yüreğim yeniden cıvıldar, yaz güneşi tenimi usulca okşar...Kendimi güneşin altında keyifle gerinen kedilere benzetirim...

Ressam: Carol Saxe